Kluczem do zrozumienia legalności egzaminów online jest art. 211 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Nakłada on na wnioskodawcę obowiązek potwierdzenia znajomości języka polskiego na poziomie co najmniej B1. Ustawodawca w ust. 3 tego samego artykułu wskazuje zamknięty katalog dokumentów, które taki stan potwierdzają.

Zakres tego pojęcia został doprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 maja 2023 r. (Dz.U. 2023 poz. 1076), w pkt 3, wskazuje, że chodzi o zaświadczenia wydawane przez uprawnione uczelnie po zaliczeniu zajęć lub innej formy kształcenia w zakresie języka polskiego jako obcego, zgodnie ze standardem ESOKJ. Tym samym ustawodawca nie uzależnia ważności takiego dokumentu od formy przeprowadzenia weryfikacji (stacjonarnej lub zdalnej), lecz od spełnienia kryteriów podmiotowych (status uczelni) i merytorycznych (zgodność z ESOKJ).

Co istotne, polskie prawo (w tym ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce) przyznaje uczelniom autonomię w zakresie weryfikacji efektów uczenia się. Skoro uczelnia posiada uprawnienia do kształcenia i egzaminowania, to ona – a nie organ administracji (Wojewoda) – decyduje o formie technicznej sprawdzienia wiedzy.